Design a site like this with WordPress.com
Get started

Соцсети: польза и вред

Обсуждение: Соцсети: польза и вред  

Рассказ об истории соц.сетей (источник текста)

Начало современной теории социальных сетей положили в 1951 году Рэй Соломонофф и Анатолий Рапопорт. В 1959-1968 гг. венгерские математики Пол Эрдос и Альфред Реньи написали восемь статей, описывающих принципы формирования социальных сетей.

Официальным началом бума социальных сетей можно считать 2003 год, когда были запущены проекты MySpace, Hi5 и Linkedln.

Facebook — веб-сайт самой популярной социальной сети. Дата основания сайта -4 февраля 2004 года. Facebook зародился как сайт для общения студентов Гарвардского университета.

Основателем сервиса является Марк Цукерберг, который смонтировал портал в общежитии университета. Благодаря своему сайту Марк Цукерберг стал самым молодым «бумажным» миллиардером в свои 23 года. В марте 2008 года журнал Forbes включил Цукерберга в список самых богатых людей мира.

Основным отличием Facebook от существовавших тогда социальных сетей стала именно возможность контакта: Цукерберг предложил людям простой и удобный способ обмениваться информацией друг о друге.

Главной идеей будущего популярного проекта «Вконтакте» (русский вариант Facebook) был «Проект позволит студентам и выпускникам из самых разных университетов и факультетов всегда оставаться в контакте.

Над названием будущего проекта думали всей командой, вначале были идеи типа студент.ру, но, согласившись с тем, что все, рано или поздно становятся выпускниками, и главная задача проекта – чтобы люди оставались в контакте друг с другом и после окончания обучения… Название Вконтакте предложил Павел Дуров, название сразу понравилось всей команде, только сам Павел Дуров сомневался в этом названии. Летом 2006 года уже работала закрытая альфа-версия проекта. Дальше посещаемость и популярность увеличивалась по геометрической прогрессии – хотя бы один студент в своей группе узнавал о Вконтакте, и через небольшое время практически вся группа была зарегистрирована в социальной сети, создавали свои странички, закачивали фотографии и видео, общались и договаривались о встречах через Интернет.

Вконтакте брал все новые и новые вершины — вначале попал в «50 самых быстро растущих сайтов рунета», летом 2007-го уже попадает в пятерку самых посещаемых сайтов рунета, в декабре 2007-го занимает второе место по посещаемости, уступая лишь mail.ru. Так сайт Вконтакте становится самой популярной социальной сетью России. По данным на январь 2012 года ежедневная аудитория «ВКонтакте» — более 35 миллионов человек.

  • Напишите сочинение по теме «Социальные сети», расскажите о том, какое место они занимают в вашей жизни (в жизни друзей, знакомых и родных), какую пользу и вред они несут в себе, что они изменили в жизни человечества. Работу опубликуйте в блоге.
  • Обсуждение: Соцсети: польза и вред
Screenshot 2018-11-27 at 00.03.59 - Edited (1)
Screenshot 2018-11-27 at 00.03.59 - Edited (2)

_______________________________________________________________________________________________

Задания

Ответьте на вопросы. Запишите ответы:

Здравствуйте! Меня зовут Антон. Моя фамилия Никитин. Я школьник. А это моя семья. Моя мама – Ирина Александровна Никитина. Мой папа – Юрий Николаевич Никитин. Моя мама врач. А мой папа экономист.

Вот наше фото. Тут моя семья: мама и папа, бабушка и дедушка. А это мой брат Александр Никитин, можно Саша. Он программист.

А это наш город. Вот наш проспект, наша консерватория и наше метро. Это наш центр. Справа наша почта. А вот наша поликлиника и наш банк. А слева мой университет. Тут наша библиотека. Прямо наш стадион и наш клуб.

1) Как его зовут?

…………………………………………………………………………………………………………

2) Как его фамилия?

…………………………………………………………………………………………………………

3) Кто он?

…………………………………………………………………………………………………………

4) Чья это семья?

…………………………………………………………………………………………………………

5) Чья это мама?

…………………………………………………………………………………………………………

6) Кто врач?

…………………………………………………………………………………………………………

7) Чей это папа?

…………………………………………………………………………………………………………

8) Кто экономист?

…………………………………………………………………………………………………………

9) Чьё это фото?

…………………………………………………………………………………………………………

10) Чей это брат?

…………………………………………………………………………………………………………

11) Кто программист?

…………………………………………………………………………………………………………

12) Чей это город?

…………………………………………………………………………………………………………

13) Где их почта?

…………………………………………………………………………………………………………

14) Где их стадион?

…………………………………………………………………………………………………………

15) Чей это университет?

…………………………………………………………………………………………………………

Здравствуйте!Меня зовут Эрик.Моя фамилия Геворгян. Я-студент.Это моя семья.Моя мама Стелла Гургеновна Геворгян. Мой папа Джоник Суренович Геворгян. Моя мама-домохозяйка.Мой папа-бизнесмен.Вот наше фото.Тут моя семья:мама и папа,бабушка и дедушка.Мой брат Сурен Геворгян служит в армии.Моя одна сестра Анна замужем,а другая сестра Мери-историк.

Наше село называется Верин Геташен. Оттуда виднеется гора Армаган,высота 2829 м. Рядом протекает река Аргичи.

  1. Пишите, чей, чья, чье? Работайте по модели:
Библиотека (я)  – моя.Сад (ты) – твой

Комната (мы)-чья?-наша; метро (вы)-чьё?-ваше; яйцо (она)-чья?-её;

библиотека (вы)-чья?-ваша; факс (ты)-чей?-твой; адрес (он)-чей?-его; окно (я)-чьё-моё; пальто (она)-чьё?-её; бабушка (мы)-чья?-наша.; улица (я)-чья?-моя; дедушка (ты)-чей?-твой; президент (мы)-чей?-наш; телефон (она)-чей?-её; профессор (вы)-чей?-ваш; врач (он)-чей?-его; музей (мы)-чей?-наш.

  1. Работайте в парах по модели:
-Это мама?           -Это папа?     -Это яблоко?-Да, это она.          -Да, это он.      -Да, это оно.

1) Это метро?                    6) Это стюардесса?

Да,это оно                          Да,это она

2) Это режиссёр?            7) Это поэт?

Да,это он                           Да,это он

3) Это цирк?                       8) Это Катя?

Да,это он                        Да,это она

4) Это сестра?                    9) Это Георгий Иванович?

Да,это она                          Да,это он

5) Это автор?                      10) Это кафе?

Да,это он                          Да,это оно

  1. Вставьте вместо точек местоимения:

мой, моя, моё

Это мой дом.              Это моя сестра.         Это моё окно.

Это мой брат.             Это мой класс.          Это моё фото.

Это моё яблоко.         Это мой шкаф.           Это моя школа.

Это моя мама.            Это мой город.           Это мой журнал.

                                            твой, твоя, твоё

Это твоё пальто.              Это твоя собака.       Это твой этаж.

Это твоя сумка.                Это  твой дедушка.    Это твой сад.

Это твоя комната.            Это твоя бабушка.     Это твоя семья.

Это твой подъезд.            Это твоя карта.          Это твоя кошка.

наш, наша, наше

Это наша страна.         Это наше море.            Это наша книга.

          Это наш город.           Это наш парк.             Это наш журнал.

          Это наша Грузия.         Это наше окно.             Это наше окно.

ваш, ваша, ваше

Это ваша школа.         Это ваш брат.                Это ваш щенок.

Это ваш класс.           Это ваш подъезд.          Это ваш врач.

Это ваше пальто.         Это ваша сестра.             Это ваша рыба.

  1. Заполните таблицу:
ШколаБиблиотека………..………………………….………………………….………………………….………………………….………………………….СемьяБабушка ……………………………………….………………………….………………………….………………………….…………………………. ДомКомната ……………………………………….………………………….………………………….………………………….…………………………. ГородМагазин ……………………………………….………………………….………………………….………………………….…………………………. 

Մխիթարյանները Վահրամ Փափազյանի հուշերում

hqdefault

Առաջին անգամ ոտք դրի դպրոցի գոնդոլի մեջ՝ հանդարտ սահելով լուռ կանալներից դեպի Մուրատյան լիցեյը, որը այնքան նշանակալից և ճակատագրական եղավ ինձ համար: Ամառվա արձակուրդի օրեր էին, և ամբողջ աշակերտությունը իր ուսուցչական կազմով գտնվում էր դպրոցական ամառանոց  Ազոլո գյուղում` Պո և Ադիջե գետերի միացման կետում, գեղածիծաղ դաշտավայրի մեջ:  Մենք անմիջապես ուղևորվեցինք դեպի Ազոլո, և ես ժամանակ իսկ չունեցա քաղաքը կամ դպրոցը տեսնելու:

Երեկոյան, մայրամուտին, հասանք Ազոլո: Դա մի գեղեցիկ դղյակ էր ՝ իտալական ուշ ռենեսանսի ոճով,  հարյուրի չափ գյուղական համեստ տնակներով շրջապատված : Դղյակը, ինչպես և գյուղը` իր հարուստ արոտավայրերով,  դպրոցի կալվածքներից մեկն էր և գտնվելով Մխիթարյանների թե՝ կղերական և թե՝ քաղաքացիական իրավասության տակ՝ գյուղացիները գրեթե հայացել էին: Օրինակ՝ ժամերգությունը կատարվում էր հայերեն լեզվով :

Օրանգուտանի նման  սափրված մի կաթոլիկ աբբա կատարում էր պատարագի արարողությունը մաքուր գրաբար լեզվով, իսկ գյուղացի մանուկ տիրացուները երգում էին շարականները կոտրտված հայերենով: Այդ փոքրիկ բնակչության հոգեկան դաստիարակությունը ՝ մկրտություն, հարսանիք, թաղում, խոստովանանք և այլն, հանձնված լինելով Մխիթարյաններին, բոլորը կրում էին հին հայկական պատմական անուններ. օրինակ՝ դպրոցի տնտեսուհին, արևից այրված պառավ մի  իտալուհի, կոչվում էր սինյորա Վարդուհի, իսկ իր ամուսին-դռնապանը ՝ սինյոր Հմայակ :

Ամբողջ երկու ամիս աշակերտները հանգստանում էին այդ գյուղում, ամեն օր զանազան խմբերի բաժանված ՝ հեռավոր էքսկուրսիաներ կատարելով մինչև իտալական Ալպերի ստորոտը: Աշխարհի ամեն ծայրից հավաքված ուշիմ և քաջառողջ պատանիներ էին բոլորն էլ: Նրանց մեջ կային աշակերտներ Սեբաստիայից, Կահիրեից, Փարիզից , հեռավոր Բուենոս Այրեսից, Կուբանից, Թիֆլիսից և  վերջապես  Արևմտյան Հայաստանի ամենահեռավոր վայրերից : Բայց ես անմիջապես զգացի, որ այդ զանազան վայրերից եկած տղաները իրենցից ներկայացնում էին միաձույլ մի զանգված, մի տեսակ դաստիարակչական սիստեմի արդյունք: Կային և ուսանողներ եվրոպական զանազան համալսարաններից, որոնք եկել էին իրենց արձակուրդը անցկացնելու իրենց  ծերունի դաստիարակների մոտ: Բոլորը հագել էին ամառվա համազգեստ:Արձակուրդի վերջին օրերին Եվրոպայից եկավ հանգստանալու Դանիել Վարուժանը հայտնի օֆորտիստ Էդգար Շահինի հետ, ովքեր նույնպես Մխիթարյանները պատիվ ունեն իրենց սաների թվում հաշվելու: Երկար տարիներ չէի տեսել բանաստեղծ ընկերոջս. մեծացել էր, բարակ և անհավասար բեղերը ծածկել էին վրա վերին շրթունքը : Բայց միշտ նույն թախծալից աչքերն ուներ … Եվ ահա մի օր էլ ամբողջ դպրոցով վերադարձանք Վենետիկ՝ սկսելու ուսումնական տարին:​

Դպրոցը՝ Մուրատ Ռափայելյանի լիցեյը, Կարմինի կանալի վրա՝ իտալական ռենեսանսի ոճով, 17-րդ դարու սկզբներին կառուցված վաղեմի ավանդական Զենոբիա տոհմի պալատն էր: Այդ տոհմը Վենետիկի Հանրապետությանը տվել էր մեկից ավելի դոժեր, ինչպես Մոնչենիկո 4-րդը, որը հայտնի էր թուրք սուլթան Սուլեյման 3-րդի դեմ  մղած իր պատերազմներով, տվել էր նույնպես մի քանի ծովակալ, ի թիվս նրանց՝ հայտնի Ջուզեպպե Մոռոզնին, որը Լևանդի ծովամարտում ջախջախեց ու ոչնչացրեց թուրքական նավատորմիղը: Ահա թե ինչու այդ գեղեցիկ շենքը զարդարված էր թանկագին որմնանկարներով, Տիեպոլոյի ստորագրությամբ, Չելլինիի, Կանովայի ձեռագործ անդրիներով և մարմարե քանդակներով, և նրա հանդիսավոր սրահում` հնամենի թանկարժեք կարասիների կողքին, երևում էին Տինտորեստտոյի, Վերոնեզեի նման մեծամեծ վարպետների գործեր:

Մխիթարյանները այդ հնադարյան պալատը դպրոցի վերածելիս ոչ միայն չէին փոխել նրա ներքին կարգն ու սարքը, այլև հետզհետե  հարստացրել էին նրա գեղարվեստական արժեքը՝ հաջորդական  գնումներով: Իսկ գրադարանը հաշվում էր Վենետիկի լավագույներից մեկը:

….Դպրոցի ձմեռվա գավաթում երկու մեծադիր արձան էր կանգնած, մեկը՝ Ֆառնեզյան Հերակլեսի, իսկ մյուսը՝ մի անծանոթ անդրիագործի վեստալյան քրմուհին: Շատ էի սիրում այդ քրմուհուն, որի  ծալեծալ քղամիդի տակից երևում էր նրա սիրուն ու փոքրիկ տոտիկը:

…Դպրոցի առողջապահական ռեժիմը խիստ էր: Յուրաքանչյուր աշակերտ ուներ իր առանձին ննջարանը, որի մեջտեղում դրված էր ընկուզենուց մի պարզ մահճակալ, առանց բարձի, սավանի և վերմակի պառկում էինք  չոր տախտակի վրա: Սենյակը դուռ չուներ: Մինչև  արշալույս՝ անծայր միջանցքի երկայնքով դանդաղ ման էր գալիս հերթապահ հսկիչը և, մեկ-մեկ  սենյակները մտնելով, ստուգում էր աշակերտների քունը:

Շենքի ջերմաստիճանը նույնն էր պահվում, ամառ, թե ձմեռ: Ուղիղ ժամը վեցին ուժեղ թմբկահարությունը արթնացնում էր բոլորիս: Որից հետո անմիջապես պարտավոր էինք մերկ կանգնել մեր անդուռ ննջարանի շեմքին, մինչև հերթապահ-հսկիչը, որը այդ տարի մի նախկին զինվորական էր, շլանգը ձեռին՝ սառը ջրով ոտից մինչև գլուխ ողողում էր յուրաքանչյուրիս: Այդ սպարտական լոգանքից հետո թաց մարմնով ամբողջ շարան կազմած իջնում էինք գավիթը և, մի տասը րոպե վազելուց հետո մի քսան րոպե զբաղվում էինք մարմնակրթանքով, որից հետո միայն չորացած, տաքացած և կայտառ վերադառնում էինք մեր սենյակները և հագնվելով  ուրախ քրքիջներով լցնում ճաշարանի դահլիճները: Այս բոլորից հետո միայն սկսում էր դասավանդումը:​

Սովորում էի հաջող` արագությամբ յուրացնելով  ավանդված դասերը, միշտ մնալով նույն անտանելի չար պատանին: Հայ դպրության և լեզվի ավանդումը, ինչպես միշտ, Մխիթարյան   հայերը վերապահում էին իրենց` մնացյալ առարկաների համար հրավիրելով քաղաքի լավագույն մասնագետներին: Իսկ գրաբար լեզվի ավանդումը  այդ տարին հանձնված էր Քասգանդիլյանին:  Կարճահասակ, կորաքամակ, իր պարզունակ սքեմի մեջ, միշտ ցրտից դողդողացող, տարիների բեռան տակ կքած, իր նվաղ ուսերի վրա մի մեծ  գլխով, որի մանկական անխորշոմ  արտահայտությունը չէր համապատասխանում ալեզարդ երկար մազերին, ծանծաղ մորուքը միշտ քամուց տարուբեր, արագոտն և դյուրաթեք, հակառակ մեծ տարիքին, բոլորին առինքնող, աշխարհում բնակվող` սակայն ոչ աշխարհից: Հիանալի մի ծերուկ էր Քասգանդիլյանը:  Այդ փոքրիկ, մեծ մարդու ամբողջ ներքնաշխարհը պարզ արտացոլվում էր նրա աչքերում: Կյանքումս այդպիսի աչքերի չեմ հանդիպել: Երբեմն թվում էր, որ մի հինավուրց մեհյանի խորքում պլպլացող կանթեղ էին այդ աչքերը, երբեմն էլ կարծես նրանց մեջ  փայլում էին բոլոր երկինքները: Ոսկեդարյան գրաբարի ավանդումը նրան էր հանձնված, և  նա պահանջում էր իր աշակերտներից խոսել անպայման գրաբար և միայն գրաբար:  «Զի սա է, — ասում էր նա, — աղբիւր բարբառոյ մերոյ հայրենականի». և ամեն ինչ ներում էր այդ աշակերտին, որը կարողանում էր իր հետ խոսել այդ լեզվով:  Քասգանդիլյանը շատ էր հարգված քաղաքի բարձր դասից, մեծ էր նրա հմայքը և ամբողջ Իտալիայում: Գերմանիայի և Անգլիայի հայագետ պրոֆեսորների հետ թղթակցում էր միշտ գրաբար լեզվով և նրանցից մի քանիսի անձնական բարեկամն էր: Անձնական բարեկամն էր և´ Վենետիկի պատրիարք, Հռոմեական կղերի ամենակարկառուն դեմքերից մեկի` կարդինալ Ռամպոլլայի, որը հաճախ նրա հյուրն էր լինում  դպրոցում զբաղեցրած նրա խցիկում: Այդ խցիկը հին, փոշոտած մագաղաթների հետ  ամենաթանկարժեք նկարների մի լաբիրինթոս էր, որի մի անկյունում երևում էր նրա փոքրիկ, պարզունակ և համեստ մահճակալը: Իսկ նրա ընդարձակ սեղանի վրա` անհամար ձեռագրերի կույտերի մեջ, Չելլինիի ձեռագործ մի խաչելություն կար և ներսից մոմով լուսավորված մի գանգ:  Քասգանդիլյանը դասերն ավանդում էր ո´չ թե դասարանում` աշակերտների դիմաց նստած, այլ դպրոցի մարմարյա գավիթը բոլորող սյունազարդ կամարների տակ ման գալով: Ճիշտ այնպես, ինչպես հելլեն փիլիսոփաները Աթենքում: Իսկ մենք` աշակերտներս, տետրակ ու մատիտ ձեռքներիս հետևում էինք նրան, շրջապատում կամ առաջը կտրում: Դրա համար ալևոր ուսուցչի դասավանդությունը մի տեսակ ինտիմ և խելացի խոսակցության բնույթ էր կրում:

Արդեն երկու տարի է՝ աշակերտ էի Մուրադ-Ռաֆայելյան լիցեյում: Ձմեռ էր, հունվար ամսին, եթե չեմ սխալվում, և տարվա այդ եղանակին Վենետիկը` Ադրիականի թագուհին, շնորհիվ իր ջրանիստ դիրքին` հիշեցնում էր մի լալկան սգավոր կնոջ: Այդ օրվա դասախոսությունը Դավիթ Անհաղթի վերլուծումն էր և անպայման գրաբար լեզվով, իհարկե: Այդ միջոցին էր, որ Ռամպոլլայի կողմից մի սիրուն և փոքրիկ կողովի մեջ, թարմ և կանաչ տերևներով ծածկված, գեղեցիկ ելակներ նվեր բերին  Քասգանդիլյանին: Ռամպոլլան իր պալատում մի ձմեռային պարտեզ ուներ, ուր ինքն իր ձեռքով  աճեցնում էր այդ ելակները, որոնք տարվա այդ եղանակին հազվագյուտ և թանկագին նվեր էին, որով հարգո կարդինալը կամեցել էր պատվել իր ալևոր բարեկամին: Երեխայի նման ուրախացավ Քասգանդիլյանը. մեղրամոմի նման իր մատներով զգույշ վերցնելով տերևները` թաց աչքերով փառաբանում էր «ամենակալին», որպես ստեղծողի ամենայն գեղեցկություն, ի թիվս նրանց և´ելակի, որի բուրավետ համը կարծես նա ավելի հոգով էր ճաշակում, քան շրթունքներով: Բայց նկատելով, որ իրեն շրջապատող աշակերտները, փոխանակ հոգեպես ճաշակելու արարչի ստեղծած այդ պտուղները, տրամադիր էին շրթունքերով լափել, խեղճ մարդը յուրաքանչյուրիս բերանը մի-մի ելակ դնելուց հետո  սարսափով տեսավ, որ զամբյուղի հատակում մնացել է ընդամենը յոթ ելակ: Մի րոպե փնտրելուց հետո, թե ու՞մ կարող էր հանձնել այդ թանկագին մնացորդը մինչև դասավանդության վերջանալը` ամենքից ավելի վստահելին ինձ գտավ և ասաց. «Որդեակ իմ, Վահրամ, առ զզամբիւղս զայս, հանդերձ ելակաւ, որ ի մէջ զամբիւղին, և դիր ի վերայ սեղանոյ իմոյ ի խցի իմում»: Այդ միևնույնն էր, թե կատվին պանիր վստահվեր: Բայց նա երեխայի նման պարզասիրտ էր: Զամբյուղը ձեռիս արագ վազեցի մինչև շենքի երկրորդ հարկը, ուր գտնվում է Քասգանդիլյանի խցիկը: Զամբյուղը սեղանի վրա դնելուց առաջ մի երկուսը կերա իբրև վարձատրություն իմ կատարած աշխատանքի, հատակում թողնելով միայն հինգը… արագ իջա սանդուղքներից, բայց կես ճանապարհին չհասած՝ մտածեցի և եզրակացրի, որ հինգ ելակը շատ էր ալևոր ուսուցչիս տկար ստամոքսի համար, և կայծակի արագությամբ մտա կրկին անգամ նրա խցիկը և … կերա երեքը ևս: Մնաց երկուսը: Իջնում էի, այս անգամ դանդաղ քայլերով՝  առաջին անգամ զգալով, որ հակառակ ֆիզիկական օրենքների` ելակը ևս մագնիսական ձգողություն ունի… և մինչև սանդուղքների ներքևի  աստիճանը հասնելուց հետո  սկյուռի արագությամբ նորից վերև բարձրացա ու միանգամից կուլ տվի մյուս երկուսը ևս՝  այս անգամ առանց ծամելու: Բայց երբ պատրաստվում էի հեռանալ խեղճ դաստիարակիս խցիկից, խղճի խայթը արթնացավ մեջս, և ցանկանալով «դարմանել» կատարվածը՝ հավաքեցի սեղանի վրա ցրիվ եկած, քանիցս  խզված, նորից գրված, դարձյալ վերանայված և նորից գրված ձեռագիր բանաստեղծությունները, ճմռթելով դրանք, դրի զամբյուղի մեջ ելակների փոխարեն … և նույն կանաչ տերևներով ծածկեցի: Հանգիստ խղճով, թեթևացած հոգով իջա ներքև, ուր դասավանդությունը շարունակվում էր,  որին հետևեցի ուշիուշով մինչև վերջ: Բայց երբ հնչեց դասավարտման  զանգը, որից հետո սկսվում էր զբոսանքի ժամը դպրոցի պարտեզում, Քասգանդիլյանը, մոռանալով այս անգամ գրաբարի լեզուն, ժամանակակից հայերենով ասաց «Հիմա էլ ես գնամ ելակ ուտելու» ասելով, հեռացավ մեզանից: Անմիջապես զգացի կատարած հանցագործությունս և սկսեցի մտածել, թե ուր ծակամուտ պահվեմ:

Պարտեզի ճիշտ մեջտեղում, ուղիղ Քասգանդիլյանի պատուհանների առաջ, բարձրանում էր հարյուրամյա մի գեղեցիկ թմբի: Լռիկ մագլցեցի վեր, սկյուռի նման կկզեցի ծառի կատարին, որտեղից  ճյուղերի մեջ թաքնված պարզ տեսնում էի խցիկի ներսը…: Ահա զգույշ բացվեց դուռը. ձեռքերը իրար շփելով, — մի բան, որ նրա մոտ ուրախության արտահայտություն էր, — մոտեցավ զամբյուղին` երեխայի նման հրճվելով: Հետո, կարծես վախենալով, որ իրեն հանկարծ կխանգարեն, արագ վերադարձավ դեպի սենյակի դուռը և ներսից կողպեց բանալիով: Նստելով զամբյուղի առաջ՝  փոքրիկ երեխայի նման գրկեց զամբյուղը և մատներով զգույշ սկսեց բաց անել թարմ տերևները՝  աչքերը դեպի երկինք, գոհացում հայտնելով արարչին` նրա անբավ բարիքների  համար…

Անկարող եմ նկարագրել նրա աչքերի մեջ արտահայտված անակնկալ հիասթափումը, որը փոխվեց գազազած զայրույթի, և փոխարեն ակնկալված ելակների, զամբյուղի հատակում գտավ իր ճմռթված  սեփական ձեռագիրը: Այս բոլորը տեսնում էի ծառի կատարից` վախից սահմռկած, երբ հանկարծ ծերունի նահապետը բաց արեց պատուհանը և մինչև կես-մեջքը դուրս ընկնելով, ալեխառն մազն ու մորուքը քամուն տված՝ սկսեց փնտրել հանցավորին` հիշեցնելով զայրացած հայր Աստծուն ամպերի միջից` մեր հանցապարտ նախահորը փնտրելիս… Եվ ահարկու ձայնով գոռաց. « Նզովից արմատդ, Վահրամ, դու ու՞ր կաս». « Ա´ստ եմ, Հայր», գոչեցի ծառի կատարից: «Ընդէ՞ր ճաշակեցիր ելակն իմ, և առ ի՞նչ  թակեալ կաս ընդ սաղարթին թմբոյն`այս պատուականին»: «Հանցաւոր էի և թաքեայ երեսաց քոց այլև ելակն քոյ, մաքրազարդեցի, քանզի հաճոյ էր քմացս»:

Քասգանդիլյանը ամեն բան ներում էր գրաբար լեզվի քաջավարժ աշակերտին: Ներեց, իհարկե, և ինձ՝ մի քիչ ականջիս ծայրը ոլորելով միայն և ցավ հայտնելով, որ գոնե մի ելակ չեմ թողել զամբյուղի հատակին:

Սովորություն էր ամեն օր, ցերեկվա զբոսանքին երկուական խնձոր տալ աշակերտներին: Լոմբարդիան հարուստ էր խնձորով, և Մուրատյան դպրոցի կալվածքները մայր ցամաքում անսպառ խնձոր էին հայթայթում աշակերտներին: Ուշ աշնան այդ գեղեցիկ բերքը, գրեթե ամբողջությամբ, ծովի ճամփով փոխադրվում էր դպրոցի մառանը և լիովին բավարարում տեսչության «խնձորաբուժական» ձգտումներին: Եվ որովհետև ամենագեղեցիկ իրը առօրյա դառնալով միշտ մի բան կորցնում է իր արժեքից՝ այդ ավանդական պտուղը անհրապույր էր դարձել բոլորիս համար, որով ավելի շուտ գնդակ էինք խաղում, քան թե ուտում: Մառանը, ուր պահվում էր արժեքից ընկած, սակայն և պարտադիր պաշարը, գտնվում էր հսկա շենքի ներքնահարկում, և ցանցապատ պատուհաններից ընդունում էր իր պահպանման համար անհրաժեշտ թարմ օդը, որոնք բացված էին պարտեզի վրա: Զբոսնելիս տեսնում էինք խնձորների բլուրները՝ այդ լուսամուտներից, առանց պատվելու նրանց գոնե մի հարգալից որկրամոլ հայացքով…: Բայց իմ սիրելի ընկերը, Գրիգոր Լաքքան, նույն կարծիքին չէր. նրա գնահատումը դեպի այդ ոսկեգույն պտուղները՝ պաշտամունքի էին հասնում, և չբավարարվելով մեր բաժին մի քանի տասնյակ խնձորից, որ զիջում էիք նրան, համոզեց ինձ մեխով զինված մի փայտով զբոսանքի ժամանակ մառանի լուսամուտից օրական մի քանի տասնյակ ևս որսալ այդ խնձորներից: Չանցավ մի քանի շաբաթ, և խնձորի բլուրները սկսեցին իջնել վրդովեցուցիչ արագությամբ: Այս երևույթից սարսափած՝ մառանապետ աղբայր Պիոսը, ցանկանալով անպայման այդ անբնական երևույթին վերջ դնել և բռնել հանցավորին, հանճարեղ հղացում ունեցավ՝ զբոսանքի պահին թաքնվել պտուղների կույտի տակ: Արժանապատիվ Պիոսը ճաղատ էր, և այդքան խնձորների մեջ կարելի էր զանազանել նրա գլուխը խնձորից: Իսկ ես իմ ընկերոջ անհագուրդ ախորժակը գոհացնելու բարի ցանկությամբ, խնձորները որսալիս, իհարկե, մեխով հանդիպեցի նրա գլխին:

Պիոսը, արյուն լվա դուրս պրծնելով խնձորների տակից, շտապեց հայտնել եղելությունը տեսչին: Դա թեև խնձորների գոնե մի մասը փրկեց Լաքքայի ամենակուլ կոկորդից, բայց մի անգամ ևս համոզեց իմ դաստիարակներին, որ խստագույն պատիժն անգամ անընդունակ էր ուղղել ինձ:

Այս անգամ դպրոցի «Պատժո տախտակի» վրա, ուր միշտ փայլում էր կավիճով գրված՝ իմ անունը, տեսչի կարգադրությամբ փորագրվեց որպես հավիտենական մեղադրանք անտանելի աշակերտիս:

Աղբյուրը`  Վահրամ Փափազյան «Հետադարձ հայացք»

Գործնական աշխատանք

1Բառակապակցության իմաստն արտահայտել 1 բառով

փայտագործ վարպետ-ատաղծագործ,դանակի սուր կողմը-շեղբ,գինի մատուցող-մատռվակ, հատիկեղենի կույտ-ընդեղեն,արջի բույն-որջ,գլխի մազերը-ճաղատ,լերկ,թախած լուսնի մանգաղ-մահիկ,մետաղե պաշտպանիչ գլխարկ-սաղավարտ,գազանի բերան-երախ,հայրենիքից արտաքսված-վտարանդի,վայրի խոզ-վարազ,վատ լուր հաղորդող-բուժկան,անապատային տաք այրոց քամի-սամոն,խորշակ,քաղաքամերձ բնակավայր-արվարձաններ,ոչ դեմ և ոչ կողմ-ձեռընպա։

2․Մեկական բառով արտահայտել տրված դարձվածքների իմաստը։

ձեռ առնել-ծաղրել

գլուխ տանել-ձանձրացնել

լեզուն կապվել -պապանձվել

թևութափ լինել-հուսահատվել

պատի ծեփ դառնալ-սփրտնել

կրակի վրա յուղ լցնել-բորբոքել

ականջ դնել-լսել

մարդու գնալ-ամուսնանալ

աշխարհ գալ-ծնվել

ականջին ող անել-մտապահել

անդանակ մորդել-տանջել

բերանը բաց մնալ-սպառնալ

մատ թափ տալ-սպառնալ

անվանը մուռ քցել-անարգել

Գործնական աշխատանք

Տեքստերում գտնել ուղղագրական սխալները և ուղղել:
1. Թավրիզում երեկոն իջնում էր աղոթքի կանչող մոլլաների ձայնին զուգընթաց:Գորշ մշուշն էր պառկում քաղաքի վրա: Որքան թմրեցնող էր մշուշը, այնքան տաղտկալի էր ձայնը, որով Մուհամմեդի զավակներին հրավիրում էր ալլահի տունը, որ, ճակատները հագած գետնին, խնդրեին հանդերձյալ կյանքում դրախտի վայելքներ ու լուսեղեն փերիներ:

2. Երբեմն, երբ ընկնում էր խառնիճաղանջ մտքերի լաբիրինթոսը, և հոգին փոթորկվում էր մրրկածուփ օվկիանոսի պես, հիշում էր այն աղքատիկ շրջանը, ուր իր հոգին անդորրություն էր գտել, և նրա առջև հառնում էր մի դեմք` խոնարհ, բայց արժանապատիվ: Կրծքից արձակելով զղջման հառաչանք՝ խորհում էր, որ իր ապօրինի զգացումներով ոտնահարում էր մի անբասիր աղջկա անուն:

3. Հեռվից խաղալով ու խայտալով վազում էր սպիտակ ձին, փռփռացնում էր բաշը, և ձին լայն կրծքով ճեղքում էր  լեռնային օդի ալիքները: Արևը ոսկևորել էր ձիու մարմար ճակատը, արծաթաձույլ ասպանդակները և պողպատյա պախուրցը: Թվում էր` գորշ ամպերի պատվանդանից պոկվել էր մարմարիոնե մի հեծյալ և սրընթաց արշավում էր որպես չքնաղ տեսիլք:

4. Տերևախիտ ճյուղերի մեջ լսվեց թռչունների զվարթաձայն երգը: Խշշացին արծաթազօծ փշատենու երկար վարսերը, արբեցնող բուրմունք տարածեց թավշյա դեղձը` պչրուհու նազանքով ուղղելով մրգերի ծանրության տակ ճյուղերը: Արթնացան ծաղիկները` գինարբուկը, սուսամբարը, վարդը:

5. Որպեսզի թյուրիմացություն չլիներ, տեղեկանքն ուղղարկեցինք մեկ ուրիշ ճամբար: Եվ կարծես թանձրացող ժամանակի իմաստից խուսափելով բազմաթիվ մատնահետքեր են աներևութացել նրա շուրջը` դատավճիռ արձակող եռյակի, աքսորավայրերի պետերի, կտտանք գործադրող զինվորների և այն մեղկ պաշտոնյաների, որոնց ձեռքերից ձեռք է անցել փաստաթուղթը: Զգացման այդ թրթռոցը իջեցրեց նրան Սիբիրի սառցակալած անտառների վրա և բերեց ծառերի արանքում կծկված փայտաշեն քողտիկի դուռը:

An interview with the Director of the “MkhitarSebastatsi” Educomplex Mr. AshotBleyan

-Mr.Bleyan, how did the idea of having an Educomplex occur to you?

– That’s a dear story, though a little long. Every person who has pedagogical ideas and wants to realize them tries to find some followers in order to turn the school into an educational environment because environment is the greatest school. I had such a plan when I came to the school from Yerevan State University where I was working. In 1985 the searching for followers brought me to the school number 183 in the South West district of Yerevan. I was appointed headmaster of that school. That was a newly built district and everything was unorganized there. I was both lucky and unlucky as there were two deputy headmasters there as crazy as I was, and they were both Ashots: Ashot Manucharyan and Ashot Dabaghyan. Realizing that it was a very convenient time after Gorbachev’s reconstructions, when the Soviet regime was dying out, we, three Ashots, made benefit out of that freedom. In 1989 we were able to make the Armenian government adopt our educational project. “Mkhitar Sebastatsi” Educomplex was established as an experimental research union, as an effective environment for the display of individual’s stimulated chances, capabilities and talent.

“And why was it named after MkhitarSebastatsi?

“ The educational and research environment of the Educomplex is very much like an abbey. Creative and enthusiastic teachers are very much like abbots, aren’t they? The south-west district of Yerevan reminded of an island then. It was isolated from Yerevan, from Armenia. And if we add our veneration to Mkhitar Sebastatsi it will be clear that we chose the right name. We had to take challenging undertakings like Abbot Mkhitar.

 “What did the Educomplex look like at the very beginning?

“Our mother school existed at the very beginning. It was Yerevan school number 183. There was an abundance of crazy ideas but these ideas were unorganized and quite sweeping. There were a great number of children and the school building was only one. Then the kindergarten (today’s school-garden) joined us, which was followed by Gymnasium, New school, our Pre-elementary school, Trade school and finally our media centre, the chess school and computer school. In this way little by little our Educomplex became what we have now.

Our key objective has always been to create a pleasant educational environment and not to allow any exterior factors to prevent our learner and teacher from being engaged in their favourite occupation and from displaying their personality. Today’s educational environment has been furbished and has become so attractive in the course of 23 years.

“What challenges and obstacles has the educomplex faced during these 23 years?

“ It has had a great number of challenges. The main thing was to find the customer of our pedagogy. The republic was newly formed, a free republic where human rights and freedoms were declared only to be slogans. In order to be really free we had to find our customer, in other words parents who wanted their children to be educated with our programme. We have been able to form a grand army of customers for these 23 years. It is due to them that we exist. Our worship for creative work also helped us.  In this country where working wasn’t valued at all, and laziness was people’s important engagement, creativity had to be worshipped.

The usage of modern tools is also important, because times chage, and the learners has the right to be provided with these tools. Today’s tools are digitized tools. That’s why we are widely using them in our education. Due to the individual’s educational order, creativity and the usage of modern tools we have been able to cope with all these obstacles.

“Has media education always had priority in our Educomplex ?”

“ Yes, it has. We had the first educational Japanese computers, Yamahas, which were in Armenia. We had the first educational printing house and the publishing house “Shaghik”. And as our first steps in pedagogy coincided with the creation and widespread usage of digital means, we began to use them in education. We understood that they make learning more attractive and effective. That’s why we implemented the usage of these tools in our educational programme. Of course it was difficult for us because they were expensive but we showed that everything is possible if there is a great will. One can’t have a projector or a smart board at home but it is possible to have them at school for a whole class. We make sure that the children understand that these tools are supposed to serve them. In addition to our physical state of being there exists a virtual life which is the media world. We had to create our educomplex in that world too, and we created our school website www.mskh.am . We created it to make our education continuous, to enable the learners to tell about themselves because there is nothing more important than to obtain full information about one another.”

“What objectimes has the Educomplex put forward?”

“These objectives have been presented in the form of educational projects. There are projects which are going to be specially presented as orders of joint work during the Days of “Sebastatsiner”. For me the most vital is the project “Educational Garden”. What shall we do to find ourselves in this “Educational Garden”? By saying “Garden” I mean an entirely looked after environment, where people feel one another, where you are responsible for every spire and flower. Maybe that’s the biggest deed that we have begun. And I am sure that the coming 2-3 years will be decisive with this respect. The other project makes our everyday school life, trips and holidays fully educational. The one-day, two-day, three-day country studying camps make education more mobile, in other words, the learner and the teacher with their education are everywhere. I also consider musical education and the activities of the school choir to be exceptionally important. I have always wanted a 10 or 11 grader to do that intellectual work because a man who listens to Mozart is an intellectual. Education becomes a wild reproduction without listening to Mozart, Beethoven, Komitas. So we consider musical education to be exceptionally important, and in the result of this, the opening of our concert hall has taken place recently. We want everyone to be close to art.

If these 3 projects are consistently realized, you will feel essential changes in a short period of time.”

“Why are the Days of the Educomplex celebrated in November?”

“It has been fixed for the last 4 years and become a tradition. It surely couldn’t be in September. November is my most favourite month. I like late autumn, when it is a little cold, when there is no light-mindedness of summer, when there is some seriousness in everything. Any holiday demands a sort of preparation, and it is convenient for us to celebrate our holiday after September and October’s preparations.

Մարդկային խառնվածքի տիպեր

Խոլերիկ, ֆլեգմատիկ, սանգվինիկ, մելանխոլիկ:

Խոլերիկ

Խոլերիկ խառնվածք ունեցող մարդուն կարելի է բնութագրել որպես արագ, պոռթկուն, եռանդով գործի մեջ մտնելու և էական դժվարությունները հաղթահարելու կարողությամբ օժտված անձ, բայց միևնույն ժամանակ որպես անկայուն, էմոցիոնալ բուռն պոռթկումների հակված և տրամադրության հաճախակի փոփոխություններ ունեցող։ Հետևյալ խառնվածքը բնութագրվում է ուժեղ, արագ առաջացող զգացմունքներով, որը վառ արտահայտվում է խոսքումժեստերում և դիմախաղում։ Խոլերիկներն օժտված են հոգեկան բարձր ակտիվությամբ, էներգիայով լի գործունեությամբ, կտրուկ, ուժեղ շարժումներով, դրանց արագ տեմպով, պոռթկունությամբ։ Խոլերիկներն անհամբեր են, դյուրաբորբոք, հակված են զգացմունքային անկման, երբեմն ագրեսիվ են։

Ֆլեգմատիկներ

Ֆլեգմատիկները բավականին սառնարյուն և դանդաղաշարժ են։ Հիմնականում համբերատար են, զուսպ, հավասարակշռված և քիչ հաղորդակցվող։ Ֆլեգմատիկին բնորոշ է բարձր ակտիվությունը, սակավ զգացմունքայնությունն ու հուզականությունը։ Ֆլեգմատիկի զգացմունքները տարբերվում են թույլ արտաքին դրսևորմամբ։ Նրան դժվար է ծիծաղեցնել կամ տխրեցնել, նույնիսկ երբ շուրջբոլորը բարձրաձայն ծիծաղում են։ Նա մեծ անախորժությունների դեպքում էլ կարող է հանգստություն պահպանել։

Ցանկացած գործունեության մեջ դրսևորում է համառություն և հաստատակամություն։ Նա, որպես կանոն, գործը միշտ հասցնում է մինչև վերջ։ Նրա դեմքի արտահայտությունները, շարժուձևն ու խոսքն արտահայտիչ չեն։ Մարդկանց հետ հարաբերություններում ֆլեգմատիկը միշտ հանգիստ է, հավասարակշռված, չափի մեջ շփվող, իսկ տրամադրությունը գրեթե միշտ հաստատուն է[2][3]։ Նա ճարպիկ չէ, դանդաղ է հարմարվում նոր միջավայրին և դժվարությամբ փոխում իր սովորույթները։ Դրա հետ մեկտեղ նա աշխատասեր է և եռանդուն։ Տարբերվում է համբերատարությամբ, դիմացկունությամբ, բարձր ինքնատիրապետմամբ։ Եթե ֆլեգմատիկին ներքաշում են որևէ վիճաբանության մեջ, ապա նա ամեն ինչ անում է այդ ամենից խուսափելու համար։

Կարելի է ասել, որ ֆլեգմատիկները հանգիստ, ունեն կայուն ձգտումներ և քիչ թե շատ հաստատուն տրամադրություն, հոգեկան վիճակը թույլ է արտահայտված։ Ֆլեգմատիկն առանձնանում է ուժեղ, հավասարակշռված, իներտ տիպի նյարդային համակարգով։ Նրանք ունեն հուսալի հիշողություն, բարձր ինտելեկտ, իսկ նրանց որոշումները մտածված են, կշռադատված և զերծ են ռիսկայնություններից։

Սանգվինիկ

Սանգվինիկ խառնվածքի տեր մարդկանց կարելի է բնութագրել որպես աշխույժ, շարժուն, անհաջողություններին և տհաճություններին համեմատաբար հեշտությամբ վերաբերվող անձ։ Սանգվինիկը հոգեբանական բարձր ակիվությամբ, էներգիայով, աշխատունակությամբ, արագ և աշխույժ շարժումներով, հարուստ և փոփոխվող դիմախաղովխոսքի բարձր տեմպով անձինք են։  Սանգվինիկը ձգտում է հաճախակի փոփոխվող տպավորությունների, հեշտ և արագ արձագանքում է շրջապատող իրադարձություններին, շփվող է։  Էմոցիաները սանգվինիկների մոտ գերազանցապես դրական են, դրանք արագ առաջանում են և արագորեն փոխվում։

Մելանխոլիկ

Մելանխոլիկ խառնվածք ունեցողներին կարելի է բնութագրել որպես հեշտ կոտրվող, անհաջողությունների համար խորապես անհանգստացող մարդ։ Ոչ բարենպաստ պայմանների արդյունքում նրանց մոտ կարող է ի հայտ գալ էմոցիոնալ բարձր խոցելիություն, մեկուսացում, օտարում։  Հանգիստ, նրանց համար սովորական պայմաններում մելանխոլիկները կարող են հաջողությամբ հաղթահարել կյանքի խնդիրները: Մելանխոլիկներն ունեն բարձր ինտուիտիվ վերաբերմունք իրենց շրջապատող մարդկանց հետ հարաբերությունների նկատմամբ: Համարվում է, որ մելանխոլիկները ինտրովերտներ են, որ նրանք ավելի հաճախ են տառապում աֆեկտիվ և տագնապային խանգարումներով, քան այլ խառնվածքի մարդիկ:

Անհատ,անձ,անհատականություն

Անհատ-ցանկացած մարդ ծնվելուց հետո դառնում է անհատ,անհատները տարբերվում են արտաքինով,մտածելակերպով,երազանքներով և այլն:

Անձ -անձն այն մարդիկ են ովքեր ինչվոր բանով տարբերվում են այն խմբից որին պատկանում են:

Անհատականություն-Անհատականություն ունեցող մարդիկ տարբերվում են հասարակությունից ավելի մեծ մաշտաբով:

Բառքամոցի

Սխրագործություն-խանութ,սոխ,սագ,սար,գործունյա,ծանոթ,ասույթ,ծուխ,որս,որթ,գույն,խորթ,թույն,թյուր,թույն,գան,ծանոթ,սուր,թուր,խորան,գարուն,խթան,թուխս,անգո,նոր,գուսան,գործուն,սանր,թաս,սաթ,ծեգ,գութ,անգութ,սյուն,խյուս,խութ,արյուն,յոթ,սան,Նորայր,ասույթ,խայթ,թան,թարխուն,խաթուն,ծանրություն,թագ,գոս,այս,այն,ծախու,ծախս,խայծ,սորուն,թրծուն,ծորուն,սրություն,խույր։

Հասարակագիտություն-հասարակ,գիտություն,թույն,թույր,թյուր,սար,սագ,ագարակ,կարագ,գրական,գրություն,արա,Գարիկ,կայուն,սանր,այն,այս,կատու,հասարակություն,հատակ,գիտակ,գիտական,հայր,հյուր,հյութ,հարկ,գիրկ,ստույգ,Հայկ,հատուկ,Կարս,կարաս,հյուսն,հյուս,կրիա,Իրան,հասակ,տհաս,գութան,հակիթ,գաթա,թագ,անգութ,հարթ,գյուտ,սրիկա,ական,ագահ,ականթ,արական,իգական,անագ,կարգ,անկարգ,գրական,Հրագ,հանուն,անուն,հարս։